De Zelfmoordlijn 1813 wil nog meer oproepen beantwoorden!

De vrijwilligers aan de Zelfmoordlijn 1813 hebben het voorbije jaar meer dan 14.000 oproepen beantwoord. Dit aantal is te danken aan onze 130 vrijwilligers die verspreid over Vlaanderen de Zelfmoordlijn 1813 24/7 beantwoorden. Via een op maat uitgetekend telefoniesysteem, een intranet en nog veel meer kunnen de vrijwilligers van thuis de Zelfmoordlijn 1813 beantwoorden en toch verbonden zijn met alle andere vrijwilligers en de staf van de organisatie. Daarnaast bieden intervisies, informele activiteiten en vormingen onmisbare momenten van uitwisseling en ondersteuning.

De vrijwilligers van de Zelfmoordlijn zijn een bijzondere groep die er samen voor zorgt dat mensen met zelfdodingsgedachten en hun omgeving 24/7 bij de Zelfmoordlijn 1813 terecht kunnen.

Vrijwilliger bij de Zelfmoordlijn 1813, ook iets voor jou? Laat het ons zo snel mogelijk weten! We nodigen je dan uit voor een kennismakingsgesprek en wie weet start jij binnenkort de basisopleiding tot beantwoorder van de Zelfmoordlijn 1813 in Aalst, Antwerpen, Hasselt, Kortrijk en Mechelen. Omwille van de anonimiteit van de Zelfmoordlijn 1813 vragen we je om discreet om te gaan met je intentie om vrijwilliger te worden.

Getuigenis van een vrijwilliger

Zoals elk vrijwilligerswerk vertrekt het vrijwilligerswerk bij de Zelfmoordlijn 1813 vanuit een gevoel iets te willen betekenen voor mensen. Maar wat maakt het werk bij de Zelfmoordlijn 1813 specifiek?

“Het werk bij de Zelfmoordlijn is uniek omdat het toch wel gaat over een niet evident onderwerp. Mensen laten toe om in het diepste van hun gedachten en gevoelens mee te gaan, mensen laten toe dat je in hun privé kijkt. Ieder mens heeft het recht om beluisterd te worden. Vandaag merk je dat niemand nog tijd heeft. Wij nemen tijd voor mensen die het moeilijk hebben, mensen die uit de race vallen. Alles gaat snel en iedereen moet het goed hebben. Hier luisteren we naar mensen die het gevoel hebben dat er niemand is die naar hen luistert en hebben we oor voor wat mensen niet zeggen. Als mensen een niet gemakkelijk verhaal vertellen, dan zeggen we al snel: “dat betert wel”. Maar dat houdt mensen tegen hun verhaal te vertellen. Je moet elk probleem naar waarde schatten. Je moet je bedenken wat mensen doen om de stap te zetten naar de Zelfmoordlijn om daar hun verhaal te doen.”

Is het werk bij de Zelfmoordlijn 1813 voor iedereen weggelegd?

“Het werk aan de Zelfmoordlijn is confronterend. Je leert over zelfmoord te spreken: denk je aan zelfmoord, hoe vaak denk je eraan? Allemaal vragen die ik niet zou hebben durven vragen zonder dit werk. Voor je eraan begint, krijg je ook een grondige opleiding. Ik heb heel veel bijgeleerd over zelfdoding en ik heb mezelf beter leren kennen. Waar liggen de grenzen van mijn kunnen. Er zijn moeilijke gesprekken, maar je gaat in feite een uitdaging aan met jezelf. Je leert om niet te oordelen. Met een open geest, laat je het verhaal van de ander binnenkomen. Als mens maak je een enorme evolutie door. Ik merk ook in mijn gezin dat je anders in het leven begint te staan. In een gewoon gesprek zeggen mensen niet alles en aan de Zelfmoordlijn leer je ook te horen wat mensen niet zeggen. Je leert op te pikken waar mensen zich soms zelf nog niet van bewust zijn of nog niet durven verwoorden.”

De Zelfmoordlijn 1813 kan je van thuis beantwoorden, dan kan je zelf bepalen wanneer je het doet?

“Dat je dit vrijwilligerswerk van thuis uit kan doen, laat toe om het te combineren, maar je moet er toch echt bewust ruimte en tijd voor vrijmaken. Soms gaat het wel diep en soms kan je het niet altijd loslaten. Ik kook ook graag. Als ik aan een soep begin, dan doe ik dat al fluitend. Daarmee is het werk aan de Zelfmoordlijn dus niet te vergelijken. Je moet er echt met je gedachten helemaal bij zijn. Je moet elk woord leren wikken en wegen. Elk gesprek vraagt volle aandacht, ik wil niet dat het een automatisme wordt, want dan ga ik dingen niet meer oppikken. Ik zal niets moeilijks doen voor ik de lijn beantwoord.  Ik doe iets wat me ontspant.  Een open geest en ik heb er zin in, al is dat misschien maar vijf minuten.”

De Zelfmoordlijn 1813 beantwoord je alleen. Hoe groot is die uitdaging?

“Dat klopt. Je zit alleen aan de lijn. Bij het begin van dit vrijwilligerswerk moet je daarin groeien.

Dat is een uitdaging. Ik doe graag van alles samen met anderen, maar je moet dit werk alleen willen doen. Je wordt op jezelf terug geworpen en je leert alles uit jezelf te halen. Als je het gevoel hebt nog iets te missen, dan ga je op zoek naar antwoorden en handvatten bij anderen, in de reader, bij de staf etc.  Iedereen heeft van tijd tot tijd wel eens het gevoel, wat ik doe is dat wel goed? Zo leer je je zelf ook steeds beter kennen.  Je moet het als een blijvende uitdaging zien.”

Als vrijwilliger doe je het werk alleen, maar hoe blijf je bijleren?

“Je wordt sterk ondersteund. Je wordt hier niet zomaar in het vrijwilligerswerk gedropt. Deze steun helpt je om dit werk te doen. Je kunt met andere vrijwilligers praten en je ontmoet anderen op overlegmomenten. Deze ontmoetingen zijn heel belangrijk om de batterijen op te laden. Je ontmoet gelijkgestemde mensen die ook deze keuze hebben gemaakt. Je deelt vaak dezelfde emoties , je ondervindt dat je vaak op dezelfde zaken botst: ‘ik ben niet alleen, er zijn er die ook met dezelfde dingen kampen. Soms steekt twijfel de kop op en dan denk je, ben ik niet goed bezig? Als je dat voelt dan moet je met anderen contact hebben, dan kun je van elkaar leren en elkaar aanmoedigen.  Het is anders als je van je werk terug komt en je vertelt erover aan je vrienden of familie. Maar over dit werk weet niemand iets, anderzijds weet je dat er een netwerk is van 130 vrijwilligers die hetzelfde doen als jij.  In je eigen omgeving is het soms eenzaam. Omwille van de anonimiteit kan je niet spreken over je werk bij de Zelfmoordlijn, maar je voelt je gedragen door de organisatie en de andere vrijwilligers.”

Hoe voel je je nadat je wacht bij de Zelfmoordlijn erop zit?

“Als ik de Zelfmoordlijn heb beantwoord, dan ben ik moe, maar dan heb ik ook energie. Er zijn altijd verhalen die aan je blijven kleven, maar als je toch een gesprek hebt gehad waar je ergens een lichtpuntje ziet, als de dood niet meer de enige uitweg is, geeft dat een enorme voldoening. Humor helpt me om om te gaan met de zwaarte die gesprekken met zich kunnen meebrengen. Er is een zwaarte en er mag ook lichtheid zijn. Op het einde ontspan ik altijd, dan ga ik even een boek lezen, een beetje wandelen. Ik denk dat het belangrijk is om elk gesprek naar waarde te schatten en te zeggen ik heb het beste van mezelf gegeven. Kritisch te zijn en jezelf ook pluimen durven geven. De balans in evenwicht brengen en dan leren loslaten.”


Terug naar alle nieuws