Sima is 17 jaar, vlot gekleed, een gewone jonge vrouw lijkt het wel. In een mengeling van Nederlands en Engels maakt ze zich verstaanbaar.
Mijn papa had een probleem met de Taliban, hij werd vermoord. Daarna zochten ze naar zijn familie. Mijn zus is dan naar Griekenland gevlucht. Nadien zijn mijn mama en ik gevolgd. Nu zijn we allemaal in België. Mijn zus mag ondertussen blijven.
Ik ben hier nog niet zo lang, twee jaar. Nog maar twee maanden ben ik hier. Na zes weken OKAN (Nederlands taalbad voor nieuwkomers), kan ik al een handjevol Nederlands en doe ik stage. Ik ga naar school in Sint-Idesbald om te leren poetsen en werken met oudere mensen, om met ze te praten en eten te geven. Oudere mensen praten dialect, dat is wel moeilijk hoor.
Nu ben ik wel zenuwachtig. Binnenkort heb ik een interview op het Commissariaat. Ik heb er veel zorgen over.
Mijn held is mevrouw Cindy van OKAN omdat ze me goed Nederlands leert spreken. Er waren ook andere heel goede leraren. Maar zij was de liefste juf, met een groot hart. Ik bel ondertussen met haar en we sturen berichtjes. Ze zegt dat ik heel goed talen leer. Ze is getrouwd en heeft twee kinderen. Zij is mijn held.
Sima Omari uit Afghanistan
Lees alle verhalen van de expo "Dit ben ik en dit is mijn held."